కవిత నెం :2
నీలా ఎవరు ?
నేను వస్తున్నానని తెలిసి పులకరించింది
తన మనస్సులో వర్షపు జల్లును,
తన పెదవులపై చిరు జల్లును నిలిపింది
నా రాక కోసం నవ మాసాలు ఎదురుచూసింది
నా రూపం కోసం ఎన్నో జాగ్రత్తలు తీసుకొంది
నేను పుట్టాక ఏడిస్తే ,తను నేను పుడుతుంటే ఏడ్చింది
అప్పుడే తడి ఆరని శరీరంతో వచ్చిన నన్ను చూసి
తన కన్నీళ్లను ఆనందబాష్పాలుగా మలచుకుంది
అప్పటిదాక తను పడ్డ శ్రమని దరిచేరనీకుంది
నేను అడగకుండానే నా ఆకలి తెలిసి
తన ఒళ్లో ఉంచుకుని ఉగ్గు పెట్టేది
నా చిన్ని శరీరాన్ని తడిమి తడిమి ప్రేమను పంచేది
నా తడబడే పలుకులకు వంతపాడేది
నా కేరింతలతో తను ఆడుకునేది
నాకు క్రొత్త ప్రపంచాన్ని పరిచయం చేసింది
కాని తను నేనే ప్రపంచం అనుకునేది
నాకు నడక నేర్పింది, నడత నేర్పింది
నా కంట్లో నలత పడకుండా కంటిపాపల కాచింది
నాకు మాటలు నేర్పింది ,మంచితనం ,మానవత్వం నేర్పింది
ఒక మనిషిలా నన్నింత వాడ్ని చేసింది
నాకు కష్టాలు తెలియకుండా పెంచేది
తన కష్టాలను కడగల్లు గా చేసింది
నా అలంకరణతో ,తనను తానూ అలంకరించుకునేది
నాకేమి కావాలో నేనడక్కుండా గ్రహించేది
నాకు అందమైన జీవితాన్ని అందించింది
ఏ బాదర బందీలు నాకు తెలియనివ్వంది
నాతో తనకున్న బంధమే చాలనుకునేది
